Reacties

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen.
Stuur uw bericht naar: info@angstvoortandarts.nl

Pagina's:

10-10-2004

Lieve allemaal,

Woorden schieten me echt tekort om jullie te bedanken.

Zat ik gisteren om deze tijd verstijfd van angst te wachten op het voltrekken van mijn ergste nachtmerrie, nu zit ik met tranen in mijn ogen omdat het achter de rug is. En niks nachtmerrie. Zelden zulke lieve en meevoelende en begripvolle mensen ontmoet. Ik heb helemaal niets gemerkt van de behandeling en kan de brede grijns maar niet van mijn gezicht halen omdat ik weer voluit kan lachen zonder mezelf te schamen.

Reclame hebben jullie niet meer nodig. Maar er zijn nog steeds heel veel mensen zoals ik die door die verlammende angst de stap niet durven te zetten, ook al zijn ze op de hoogte van een angstkliniek. Die mogen mij mailen, al haal ik er maar één over de streep, ik zou dankbaar zijn. Jaren heeft de gedachte dat ik er eens aan moest geloven mijn leven verknald. Jarenlang klapte mijn mond dicht bij een spontane lach. Nu weet ik dat de nachtmerrie voorbij is. Voor altijd. Indien nodig ga ik gewoon naar jullie! Zonder angst, bedankt!

Groeten Truus S.

21-9-2004

Na 72 jaar gebitsgebruik brak een voortand en was ik onvermijdelijk toe aan een grote beurt. Terugdenkend aan de tangen en naalden van het laatste onderhoud in 1980 werd de gang naar de tandarts uitgesteld en nog eens uitgesteld.
Via "Google" en "tandartsen" vond ik uitendelijk Kerkrade!
De eerste afspraak op 6 Augustus leverde een waslijst met uit te voeren werkzaamheden en, nog nooit meegemaakt in de gezondheidszorg, een gedetailleerd kostenoverzicht. De voorbespreking gaf mij zoveel vertrouwen dat ik fluitend naar de behandeling ging. Op 31 Augustus was het zover. Om half twaalf op de stoel en om half een weer wakker, met een plaatje en een keurige voortand. Zeven resten van kiezen getrokken en een veel andere karweitjes, alles in zeg drie kwartier. Verbaasd was ik over de anesthesie die kennelijk zo precies was uitgevoerd dat ik zo van de stoel had kunnen stappen. Dat mocht natuurlijk niet en ik werd dan ook netjes per rolstoel afgevoerd.
Mijn vrouw had nogal opgezien tegen de terugreis naar Vlissingen met een mogelijk half dronken man naast zich, maar dat viel nogal mee. Ik was volslagen helder met als enig probleem de afvoer van veel speeksel met wat bloed, waarvoor we de voorgeschreven handdoek hadden meegenomen. 's Avonds om tien uur was het bloeden voorbij, kon het speeksel worden doorgeslikt en werd het praten niet meer gehinderd. Met een flesje drinkyoghurt en cake werd de honger bestreden en 6 paracetamol tabletten later at ik weer brood en en alles wat normaal ter tafel komt. De paracetamol heeft eigenlijk niets te maken met de behandeling maar meer met het gebitsplaatje wat z'n aanpassing zoekt.
Een onverwacht probleem bleek ontstaan bij het doorslikken van pillen. Ik gebruik wegens diabetes 2 zo'n zes pillen per dag. De oude doorslikmethode werkt niet meer wegens het gebitsplaatje. Een nieuwe techniek bleek nodig, die ook na een week proberen nog niet geheel bevredigend werkt.
Wel is duidelijk dat als ooit weer groot werk aan mijn gebit nodig is, ik mij fluitend naar Kerkrade begeef.
Hartelijk dank
Georg H. Lindner

16-9-2004

5 jaar was het geleden dat ik naar de tandarts was geweest en daarvoor was ik ook al eens een periode van 5 jaar niet geweest. De reden van deze angst is wellicht voor sommige mensen erg herkenbaar. Velen snappen het ook niet. Ik heb een ziekenhuis verleden waarbij het de artsen fouten hebben gemaakt. Fouten door foute diagnoses en niet of half informeren van de patient (ik dus).

De witte jas is voor mij een onbetrouwbaar persoon.

Ik had niet direct last van mijn tanden ik kon alles eten, echter mijn tanden werden langzaam lelijk. Er zat aanslag op en ik kon met mijn vingers voelen waar de gaatjes zaten. Tenminste de kiezen voelden een stroef aan en de groeven waren veel te diep. Kortom ik wist donders goed dat het tijd werd om in te grijpen. Maanden van buikpijn en slecht slapen gingen voorbij. Elke dag was ik ermee bezig en inmiddels had ik de site van www.angstvoordetandarts.nl gevonden. Ik weet niet hoe vaak, maar meerdere malen heb ik alle reacties op de site gelezen en beetje bij beetje gaf me dat het vertrouwen om te bellen.

De eerste afspraak verliep vrij goed. Hoewel ik weet nog dat het me over viel dat een assistente me riep en direct meenam richting foto machine en voordat ik het in de gaten had zat ik in de tandarts stoel. Man dat was schrikken! Echter men wist natuurlijk dat ik angst had en ik voelde me voor mijn doen redelijk op mijn gemak.

Toen mij verteld werd wat de schade was schrok ik wel even, 8 gaatjes!

In het voorgesprek met Veronique legde ze me uit hoe de dag van behandeling zou lopen.

08-09-2004 Ik wist al ruim 2 maand dat dit de dag zou zijn. De heenreis heb ik bewust zelf gereden. Stil zitten zou betekenen dat ik zou gaan piekeren.Helaas was ik veel te vroeg en ik ben bewust ik niet in de wachtkamer gaan zitten. Veronique plukte me meteen bij de ingang weg en we zijn buiten gaan praten. Ze vertelde me dat ik nog niet aan de beurt was en dat ze me wel van buiten zou halen als het zover was. Mijn afspraak stond om 13.45 en helaas werd het een half uur later. Deze 30 minuten waren eigenlijk het zwaarste van de hele dag. Toen ze me kwam halen heb ik verteld dat ik binnen geen uitleg hoef en dat ik direct een narcose wenste. Een uitleg kon ik altijd achteraf nog vragen.

Ik ging zitten in de stoel en ik voelde me weg zakken. Ik kan me pas weer wat herinneren in de auto op weg naar Groningen. Het schijnt dat ik emotioneel ben geweest en hele gesprekken heb gehad maar het is weg. Ik kan me er nix van herinneren.

Het is allemaal goed gekomen en ik weet dat dit een nieuwe start is. Ik heb toen ik aan het bijkomen was tegen Veronique gezegd dat we de volgende stappen maar eens moeten doornemen, want ik hoop ooit weer gewoon als ieder ander naar de tandarts te kunnen/durven gaan. Ik zou me voor kunnen stellen om een langs een mondhygiëniste te gaan, puur om iemand toe te laten in mijn mond en om het vertrouwen weer op te bouwen. Ik besef dat ik dit schrijf nu ik net geweest ben.

Op dit moment lach ik weer en kom op mensen wacht niet tot het te laat is. Grijp jezelf in je nekvel men begrijpt daar echt wat het is om bang (echtdoodsbang) te zijn voor de tandarts.

Team van www.angstvoordetandarts.nl dank, dank, dank.

Groetjes Dennis uit Groningen.

13-9-2004

Hallo allemaal,

Een week geleden heb ik een een narcosebehandeling ondergaan. Zoals bij zovelen is bij mij de angst voor de tandarts mede ontstaan door de schooltandarts. Ik kan me nog herinneren dat ze vaak meer dan een week op school waren en leerlingen werden op alfabetische volgorde van de achternaam geroepen. Aangezien mijn achternaam met een V begint was ik vaak een van de laatsten die moest komen; wat dus betekent dat je ruim een week in enorme spanning zit. Sommige medeleerlingen renden in paniek zelfs de klas uit!! Later heb ik ook weinig goede ervaringen gehad met tandartsen: onverschillig en denigrerende opmerkingen maken. Al met al heeft dat er toe geleid dat ik ruim 13 jaar niet meer naar de tandarts ben geweest.
Gelukkig heb ik in die tijd geen last gehad van mijn gebit. Van de zomer brak er echter een stuk van mijn kies af na op iets hards te hebben gekauwd en besefte ik me dat ik toch een keer een afspraak met de tandarts zou moeten maken. Na een zoektocht op internet ben ik via tandarts.nl aan jullie adres gekomen en heb uiteindelijk een afspraak gemaakt voor een intakegesprek. Door het lezen van de verschillende positieve reacties ben ik redelijk rustig naar het intakegesprek gegaan en het viel inderdaad enorm mee: rustige en zeer vriendelijke ontvangst en een prima uitleg over wat er gaat gebeuren. Gelukkig hoefde er niks getrokken te worden; alleen gaatjes vullen en oude vullingen vervangen.
Vorige week heeft uiteindelijk de narcosebehandeling plaatsgevonden. In tegenstelling tot het intakegesprek was ik hiervoor wel zeer gespannen; ondanks het feit dat je weet dat je er niks van gaat merken.
Ik heb ongeveer een uur moeten wachten, maar mocht gelukkig buiten wachten, waar ik een paar mensen nog slaperig met een rolstoel naar buiten zag komen.Uiteindelijk was ik dan aan de beurt. In de behandelkamer werd eigenlijk meteen het infuus ingebracht en voor ik het wist viel ik in slaap.Na heerlijk te hebben geslapen werd ik wakker gemaakt door Veronique en was alles achter de rug!! Ik heb echt helemaal nergens iets van gemerkt. Van het uur na de behandeling kan ik me maar flarden herinneren.
Achteraf gezien (zoals zoveel mensen schrijven) had ik me dus nergens druk over hoeven te maken!!

Bij deze wil ik het hele team enorm bedanken voor hun inzet en vriendelijkheid en ik hoop dat mede door de reacties op jullie site nog meer mensen op deze manier eraan werken om van hun angst voor de tandarts af te komen.

Groetjes,
Marion, Eindhoven

6-8-2004

Hallo tandartsteam Kerkrade,

ik kan het nu nauwelijks geloven, dat ik al weer wakker ben en achter mijn pc zit. Ik woon zelf in Sint Odiliënberg ( Midden Limburg ) en dat is een dikke 40 minuten rijden van Kerkrade. Ik heb van de hele terugreis geen besef gehad.

Ook ik ben een hele tijd niet naar de tandarts geweest, omdat ik al van kinds af aan problemen heb om te gaan. Men vermoedt dat de oorzaak ligt in een traumatische ervaring, waarin een orthodontist probeerde een veel te grote haplepel in mijn kleine mond probeerde te duwen om afdrukken te maken voor mijn beugel. Gevolg: Ik stikte zowat en kokhalsde aan een stuk door. Dit heeft zich op latere leeftijd nog eens herhaald bij de tandarts, tijdens het vullen van enkele gaatjes. Ik ben toen echt behoorlijk geschrokken en de manier waarop de tandarts mij toen uitbranders verkocht was de druppel. Ik moest me niet zo aanstellen en maar door mijn neus ademen. Makkelijk gezegd. Op een gegeven moment moest ik terug voor wederom enkele gaatjes (ik vroeg me echt af of ik überhaupt nog wel tand over hield ). Toen eenmaal de verdovingen ingewerkt waren raakte ik zo in paniek dat ik echt voor mijn gevoel een modderfiguur sloeg.
Het is dus niet zozeer de pijn waarvoor ik angst heb ( eigenlijk helemaal niet, en ook de geluiden van boren etc. maken me weinig uit. Het is gewoon die angst om mijn mond open te doen en te kokhalzen ( klinkt volgens mij echt enorm belachelijk!!!!)

Uiteindelijk kwam ik via internet bij de fantastische praktijk Reinders terecht. Ik aarzelde geen moment en nadat ik zeker 8 jaar niet meer was geweest en de laatste 6 maanden niet eens in staat was naar behoren te eten, omdat ik na elke hap het gevoel had dat iemand een enorme priem in mijn kaak stak.

Mijn vriendin en ik stapten dus in de wagen en reden naar Kerkrade. We werden ontvangen door een hele lieve receptioniste ( weet helaas haar naam niet meer ). Vervolgens werden de tanden onderzocht. Ik zei, dat het echt geen probleem was dat er haakje en spiegeltje gebruikt werden. De tandarts ( helaas weet ik ook diens naam niet meer...:( was superaardig en zeer rustig. De foto's wezen uit dat ik een gat of 8 had en er 1 kies ( die van die priemende pijn ) niet meer te redden viel.

Vervolgens werd ik opgevangen door Chris, een hele aardige vrouw die mijn bloeddruk opnam en ook wat grapjes maakte om me gerust te stellen en mijn medische voorgeschiedenis evalueerde en alles fijn uitlegde. Het maakt zo ongelooflijk veel uit als je eens serieus genomen wordt en niet als een nummertje uit een ballenbak.
Ik zou nog een week of 8 moeten wachten alvorens het zover was.

Op de dag des oordeels was ik opvallend rustig voor mijn doen. Ik heb zelfs goed geslapen de avond ervoor! Eenmaal onderweg was ik echt verbaasd hoe kalm ik was. Laat het maar op je afkomen, wil ik als tip geven voor iedereen die nog moet gaan. Eenmaal bij de praktijk werd ik iets nerveuzer, maar ik had mezelf volledig in de hand en hoefde zelfs geen kalmerend pilletje.

Na een tijdje was ik dan aan de beurt. Mijn vriendin mocht mee toen ik onder narcose werd gebracht ( wat een zaaaaaaalig gevoel is dat! ). Ik vertelde nog wat belachelijke dingen en ben toen lekker weggevallen.
Ineens werd ik wakker en was alles voorbij. Voor mijn gevoel was ik net een minuut weg geweest. Nergens last van, alleen een beetje wankel en het gevoel alsof ik een flinke lading bier achterover had geslagen. Maar bij bier voel je vaak slecht en in dit geval helemaal niet. Daar zat ik dan in de rolstoel en voordat ik het wist zat ik weer in Sint Odiliënberg in mijn achtertuin te genieten van een kop soep.

Mensen, allemaal harstikke bedankt, jullie zijn echt super, het is geweldig dat zoiets bestaat!
Ik kom over een half jaar zeker weer terug, want ik besef nu hoe belangrijk het is om een gezond gebit te hebben.

Super!

Groet Olaf Eckhardt ( die dit schrijft amper 3 uur na de 'operatie'.

1-8-2004

Hallo allemaal,

zoals beloofd hierbij nog even mijn ervaringen.

Nadat mijn eerste tandarts een verkeerde kies had getrokken en zijn opvolger tijdens de behandeling van een tand wegslofte, na geruime tijd terugkwam en aan mij vroeg "aan welke kies was ik nou bezig" had ik het helemaal gehad. Een aantal jaren verstreek; ik ging niet meer naar de tandarts. Maar toen kreeg ik op een dag last van een verstandskies, en niet zo'n beetje. Mijn kin lag zowat op mijn sleutelbeen, zo dik was mijn kaak geworden. Ik ben naar de kaakchirurg gegaan, met de bibbers, maar ja, het moest, en zei daar netjes "goedemorgen". De kaakchirurg keek op, snoof eens en zei: "dat dacht u maar....". Hij had gelijk.

Daarna heb ik zeker 15 jaar lang geen tandarts meer bezocht. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht. Tot op een dag mijn voortanden wat wiebelig aanvoelden. Ze begonnen los te zitten vanwege tandvleesproblemen. En die ene tand, ooit gevuld na een aanvaring met een golfclub, was toch wel erg bruin en lelijk. En scheef. Lang leve internet, want zo kwam ik bij de kliniek in Kerkrade terecht. Het intakegesprek was ronduit gezellig, er werd een offerte opgesteld, de printer ging aan het werk en kwam met vier velletjes vol vaktaal op de proppen: algehele renovatie c.q. restauratie. Het deed me erg denken aan Monumentenzorg.
De afspraak werd gemaakt, de datum (juni 2004) voor de behandeling kwam steeds dichterbij, en toen reed ik ineens samen met mijn secretaresse naar Kerkrade. Ze verheugde zich al helemaal op de wartaal die ik zou gaan uitslaan na de narcose (meer dan anders, dus) en was van plan me eens helemaal te gaan uithoren.

Vlak voor de narcose maakte ik kennis met de tandarts. Wat zal ik er van zeggen? Volgende keer ga ik voor een plaatselijke verdoving, want nu hebben we hooguit een minuut gepraat, en da's jammer, want het was best een lekker ding ;))!
Van de behandeling zelf weet ik uiteraard niks, al vond ik het wel heel knap dat ze dat allemaal in vijf minuten hebben kunnen doen. Mijn secretaresse was in die tijd ook nog even gaan shoppen.
Ik voelde me kiplekker toen ik bijkwam, maar helaas...totaal geen last van bijverschijnselen zoals de slappe lach, of de neiging om de tandarts te zoenen (Alhoewel...?). Voor mijn gevoel had ik best zelf naar huis kunnen rijden (ruim 200 km) maar ja, dat mocht dus niet, en dat is eigenlijk ook wel verstandig, natuurlijk.
Maar, even serieus, die narcose is een uitkomst. Alles in één keer gedaan waar ik anders toch wel een tienrittenkaart voor nodig had gehad, met tien keer zenuwachtig, stress, niet lekker slapen....en nu: een beetje raar gevoel in mijn mond, beetje moeilijk slikken, twee dagen ongegeneerd tomatensoep en hopjesvla slobberen, en het leed was geleden
Ik heb nu weer tandjes waar Jaws jaloers op kan zijn en bijt weer in een appeltje zonder angst dat ik als Thea van Theo door het leven moet.
Ik zie mijn Kerstpakket dit jaar met vertrouwen tegemoet, zoveel reclame als ik ondertussen al voor jullie heb gemaakt...!

Bedankt en groeten,
Erna

11-7-2004

Ook ik was al 11 jaar niet meer bij de tandarts geweest.
Het was ook niet de bedoeling dat ik ooit nog zou gaan maar eens weet je dat het moet.
Eens gaat het wel een keer mis en als je dat pijn hebt dan ben je echt te laat.

Mijn moeder is dit jaar ook geholpen en ook bij haar moest een behoorlijke renovatie gebeuren.
De verhalen die mijn moeder heeft verteld en de reacties op de site hebben mij geholpen om de stap te zetten.
Het duurde wel een paar dagen om de telefoon te pakken ik moest me echt sterk maken en sprak me zelf streng toeEn nu ga je bellen!
De eerste keer belde ik op vrijdag middag Stom.. de enige middag dat je niet kan bellen.
Maar ik beloofde mezelf dat ik maandag zou bellen en dat heb ik ook gedaan.
En eigenlijk viel dat reuze mee.
Het gesprek was zeer vriendelijk en begrip vol en ik maakte een afspraak voor het intakegesprek.
Op dat moment had ik helemaal geen angst en op het gesprek zelf ook niet.
Ook omdat ik wist dat de tandarts niet met zijn hele gereedschapkist in mijn mond zou gaan zitten.
De indruk die ik had was heel goed alles ging heel rustig en dan merk je wel dat ik niet de enige ben op de wereld die angst voor het tandarts probleem heeft.

Na 6 weken werd ik gebeld om geholpen te worden en zelfs met dit gesprek had ik zoiets van hehe zal is tijd worden.
Vond het echt heel raar van mezelf, eerst niet durven en nu zo snel mogelijk willen.
Maar dat komt echt op de manier hoe er met je omgegaan wordt.

En ook ik werd 1 dag van te voren gebeld of ik alles geregeld had.
Dat geeft je wel het gevoel dat je serieus genomen wordt en geen nummer bent zoals je dat vaak hoort.
Ik had alles al geregeld ik was hier al 3 dagen ervoor mee bezig.
En echt waar op een of andere manier leefde ik gewoon naar de dag toe echt ongelofelijk.
En dat komt door de reacties die hier geschreven zijn en ook door mijn moeder.

De rit naar Kerkrade ging ook nog wel tot het moment dat ik (een uur te vroeg) voor de deur stond.
Ik was niet alleen dus een beetje praten en sms-en en het uur is zo om.
Het moment dat ik in de stoel moest gaan liggen en tot ik weer wakker werd ging zo snel.
Ik ben ruim 1 œ uur onder narcose geweest en toen ik wakker werd moest ik huilen.
Waarom weet ik ook niet maar dat was mijn reactie en dat geeft ook helemaal niets natuurlijk.

Het is nu 1 dag later en ik heb nergens last van geen na pijnen geen last van de narcose helemaal niets.
Ik ben zo ongelofelijk blij dat ik dit gedaan heb.
Ik wil graag het hele team bij deze bedanken het is geweldig zoals jullie het doen.

Groetjes John uit Almere

8-7-2004

Na 10 jaar niet naar een tandarts te zijn geweest,besloot ik toch maar eens mee te gaan met mijn kinderen en man naar hun "nieuwe" tandarts.Hun tandarts stopte ermee dus op naar een nieuwe.Stoer vonden mijn kinderen het mama mee naar de tandarts.Zenuwen,zenuwen ik werd bijna gek.Maar goed ik ging.Daar zei de tandarts dat er 2 kiezen getrokken moest worden en 2 gevuld.En de 1 was een verstandkies en ze wist niet of zij dat zelf kon.Misschien even naar de kaakchirurg.Natuurlijk wat denk ze wel, dat ik dat ga doen nou echt niet!!!!!!!Thuis gekomen gelijk weer naar mijn inmiddels vaste site.Angsttandarts in kerkrade.Ik moet toch maar eens gaan bellen.Dagen gingen er weer voorbij en niet bellen.Tot ik de tweede pinksterdag hevig kiespijn kreeg.En maar ibuprofen slikken.Dus toch maar een paar dagen later gebeld.Met zweet in mijn handen.En ik werd uitgenodigd voor een intakegesprek op vrijdag 11 juni.Het was een hele reis.We kwamen ook nog een half uur te laat vanwege een file,maar voor hun geen probleem en ik werd mee genomen naar een kamer met die stoel.Zweet hartkloppingen en zenuwen.Maar ze zijn zo aardig!Er werd alleen gekeken en er werden foto's gemaakt.Zo'n apparaat ziet er stukken beter uit dan vroeger zeg.Daarna een gesprek met de assistent anesthesist,ook al heel heel aardige vrouw.Ze heeft alles uitgelegd wat er zou gebeuren.En we konden alles vragen wat we nog wilde weten over de narcose.Er werd gezegd dat hun zouden bellen voor een afspraak.Ik vroeg hoe lang het zou gaan duren,maar dat wisten ze niet precies.Misschien wel 5 tot 6 weken.Oke ik wacht het wel af.Nou ik denk twee weken later werd ik gebeld er was een plekje op 7 Juli om 14.15.O, nou tot dan dan heb ik gezegd.Weer hartkloppingen.Ik kan toch altijd nog afbellen dacht ik.Maar dat heb ik toch maar niet gedaan.Iedereen in mijn omgeving leefde zo mee dat ik dat niet kon maken Dus ja hoor met manlief om 11.00 vertrokken en om 14.00 daar aangekomen wat een reis he?Maar ik heb het er graag voor over.Daar aangekomen werd er mij verteld dat het allemaal wat uitliep vandaag en dat het nog een uurtje kon duren voordat ik aan de beurt was.Die mevrouw vond het volgens mij erger dan ik.Zij vond het heel vervelend voor mij en ja sorry,nou dat kan toch gebeuren vond ik.En ik had nog ff een uurtje uitstel.Dus nog ff door Kerkrade gelopen.En ja dan is het toch uiteindelijk zo ver.Om 15.30 naar binnen weer in die stoel.Ik was echt zenuwachtig!!!!!Maar gelijk wordt het infuusnaaldje ingebracht.Waar ik helemaal niks van voelde want tegelijk staan ze tegen je te praten.En ja hoor ik voelde mij wegzakken.Heerlijk ff slapen!!!!!Na een uurtje weer wakker.Ik zag gelijk mijn man en vroeg of hij shoarma had gegeten daar had ik over gedroomd.Dus dat was lachen.Alles was gebeurd,2 kiezen eruit 2 kiezen gevuld en alles lekker grondig schoongemaakt.Het voelde echt goed aan.Toen ik goed bij was werd ik in een rolstoel naar onze auto gebracht.Nou ik was echt opgelucht en.......... helemaal geen pijn.In de auto wat gedronken en een coolpack tegen mijn wangen aan gehouden.Thuis een boterham gegeten nou ja gegeten gesabbelt.Ik had geen pijn maar durfde niet echt te eten.Nou s'nachts ook goed geslapen.De volgende dag wel een beetje suf ik had het idee of ik heel wat gedaan had zo moe voelde ik mij.Dus 's middags even geslapen.Maar nergens last van hebben.Daar ben ik zo blij mee.Ik had echt gedacht dat ik napijn zou hebben.Maar nee hoor.Bedankt allemaal daar,ik ben echt heel blij dat ik bij jullie ben geweest.Nogmaals bedankt !!!!!
Groetjes Petra.

8-7-2004

De reacties op deze site hebben mij zeker geholpen om de stap naar deze
tandarts te zetten, daarom
wil ik ook mijn steentje bijdragen.

Ruim een jaar geleden zat ik met kiespijn achter mijn computer en tikte in
"angst voor de tandarts".
Meteen kreeg ik deze website voor mijn neus. Een tandartsbehandeling onder
narcose. Dat was het
voor mij! Als ik naar een tandarts zou gaan, dan zou het deze tandarts
zijn. Vanwege mijn verlammende
angst, had mijn gebit de laatste 14 jaar geen tandarts gezien. Deze angst
is begonnen bij de
schooltandarts en werd versterkt door latere tandartservaringen.
Toch heeft het nog een jaar geduurd voordat ik echt durfde te bellen naar
Kerkrade.
Maar mijn kiespijn werd steeds erger.. ik kreeg maag- en darmklachten
vanwege de vele pijnstillers.
Ik slikte veel ibuprofen, want paracetamol werkte niet meer. Ik raakte
zelfs depressief..
Uiteindelijk heb ik op 7 mei gebeld. De mevrouw aan de telefoon was heel
vriendelijk en maakte voor
mij een afspraak voor het 1e consult op 28 mei. Op die dag ben ik in mijn
eentje naar Kerkrade gereden.
Daar werd ik hartstikke goed opgevangen en op mijn gemak gesteld. Met
moderne apparatuur werden
er foto's van mijn gebit gemaakt. (Goh, de techniek heeft niet stilgestaan
de laatste 14 jaar.) Daarna in
DE STOEL om mijn gebit te bekijken. Zoals beloofd werden er geen enge
haakjes gebruikt. Alleen
vingers en een spiegeltje. Gelukkig viel de schade nog mee. Er moesten 3
kiezen uit, waaronder een
verstandskies, en 5 tanden moesten (opnieuw) gevuld worden. Daarna werd
alles uitgelegd over de
narcose en werd mijn bloeddruk opgenomen. De behandeling zou pas in juli
zijn. Voor de hele erge
kiespijn kreeg ik een penicilline kuur mee.
Niemand wist van mijn angst voor de tandarts. Op mijn werk heb ik tegen
mijn manager verteld dat ik
naar deze tandarts zou gaan en zij bood spontaan aan om met me mee te gaan
voor de behandeling.
Ik ben heel blij dat ik haar aanbod uiteindelijk aangenomen heb, ze was
voor mij echt een rots in de
branding.

Half juni werd ik opgebeld door de tandartsassistente.de behandeling was al
op 24 juni. Natuurlijk fijn
dat het zo snel kon, maar de angst was er meteen weer in alle hevigheid.
De nacht daarvoor slecht geslapen en op de dag zelf helemaal stijf van de
zenuwen. Om 2 uur waren
we in Kerkrade. We werden fantastisch opgevangen door Veronique. Het liep
uit met de patiënt voor
ons, dus moesten we even wachten. Tijdens het wachten in de wachtkamer had
ik het niet zo breed.
Veronique bood me een pilletje aan om de angst wat te onderdrukken, maar
dat heb ik niet genomen.
We zijn in de auto gaan zitten en daar ging het een stuk beter met mij.
Tegen half 4 kwam Veronique
ons halen. Gauw ben ik nog even naar het toilet gegaan. De neiging om er
vandoor was heel groot,
maar dat leek me toch niet zo verstandig.
In de behandelkamer stelde de anesthesist zich aan mij voor en vroeg om
mijn hand. Inmiddels
stroomden de tranen van angst over mijn gezicht. De infuus werd
aangebracht, er werd een slangetje
op aangesloten en binnen een paar seconden was ik onder zeil.
Toen ik wakker werd (nou ja, wakker is een groot woord) was alles al
gebeurd en ik heb er niets van
gemerkt. Ik kan me niet eens herinneren dat ik een tandarts gezien heb. Ik
kan me een rolstoel
herinneren en de frisse buitenlucht op mijn gezicht. maar ik weet niet hoe
ik in de auto terecht
gekomen ben. De hele thuisreis is erg wazig, alsof ik behoorlijk teut
was...ik heb geloof ik wel
ongegeneerd zitten boeren na het drinken van mijn sportdrankje.
Thuisgekomen ben ik meteen in bed gekropen met wat paracetamol.
Ik heb wel napijn gehad, maar die pijn was niets vergeleken met de kiespijn
die ik had vóór de
behandeling.

Omdat ik er in Kerkrade geen kans voor heb gekregen, wil ik bij deze graag
het hele team heel erg
bedanken voor alle goede zorgen. Geweldig dat dit bij jullie mogelijk is en
ik hoop dat nog heel veel
angsthazen zoals ik de stap zullen zetten. Echt doen!

Groetjes van Marianne uit Eindhoven.

18-6-2004

Als Angst diep geworteld zit

Op 8 februari 2004, zag ik in de leesmap (in de Vriendin) bij mijn ouders dat er in Kerkrade een (angst) tandarts kliniek zat waar je onder narcose je gebit kon laten behandelen.
Ik dacht dit is wat voor mij, als ik het nu niet doe, doe ik het nooit meer.
Het valt niet mee om na 21 jaar niet te zijn geweest deze stap te nemen en de schrik zat er ook goed in.
Via deze site kwam ik op het tandarts.nl forum en heb daar bijna 2 dagen gelezen, gelezen, gelezen en ik kreeg door de vele positieve verhalen steeds wat meer moed op 12 februari heb ik alle moed bij elkaar geraapt en met het zweet in mijn handen gebeld voor een intake gesprek.
Ik had niemand in mijn naaste kring wat verteld en ik moest ruim een maand wachten op 15 maart zou ik terecht kunnen.

Eindelijk werd het de 15de en met lood in de schoenen ben ik in mijn uppie
naar Kerkrade gereden, achteraf viel alles heel erg mee en werd ik daar supergoed opgevangen,
er werd de tijd genomen, foto's gemaakt, een begroting gemaakt, uitleg over de narcose gegeven en de wens van een kunstgebit uit mijn hoofd gepraat.
Enigszins opgelucht stapte ik na 30 min weer in de auto., ik zou na ± 3 weken gebeld worden voor mijn 1ste behandeling onder narcose.

Die tijd tussen de intake en het afwachten voor een oproep was een ramp en bij ieder telefoon geluid d8 ik daar heb je ze.
Bijna 4 weken verder en nog niets gehoord, met lood in mijn schoenen zelf gebeld,
waar ik te horen kreeg dat het wel eens eind mei begin juni kon worden.
Ohhhh wat baalde ik, want eenmaal die stap gezet om te gaan dan wil je er ook zo snel mogelijk vanaf.

Uiteindelijk kreeg ik een telefoontje dat ik maandag 10 mei terecht kon.
Dit was dus de 1ste behandeling om 8.15 moest ik nuchter en wel in Kerkrade zijn dat was dus vroeg der uit en 1 uurtje rijden,
op van de zenuwen, geen oog dicht gedaan, binnen gekomen en gelijk door de anesthesist een spuitje laten zetten, binnen 2 min was ik knock out. heerlijk...
Ze hebben rechts 5 kiezen (incl. 2 verstandskiezen) getrokken, boven een paar gaatjes gevuld
en 2 zenuwbehandelingen gedaan. voor mijn gevoel werd ik na 5 minuten wakker
(het waren 90 min) en hoorde in de verte mijn naam roepen, ik weet niet meer dat ik in de rolstoel ben gekomen en dat ze me in de auto gezet hebben, halverwege ben ik pas bijgekomen en ik was zo opgelucht en heb niks gevoeld of geweten.

Op dinsdag 18 mei om 10.15 was dus mijn 2de behandeling, om 10.00 waren we er, ze waren dus al bezig en het was wachten in de wachtkamer, ik heb 3 keer op het punt gestaan om te vluchten daar en werd gek van die vreselijke geluiden,
maar ik wist ook dat ik me sterk moest maken om zo te proberen deze angst te overwinnen,
het liep wat uit maar om 10.30 mocht ik dus eindelijk naar binnen.
Weer gelijk door de anesthesist het prikje laten zetten en ik was heerlijk in droomland,
het zou nu 75 min duren. maar
Aan de linkerkant werden de 2 verstandskiezen getrokken en nog 5 kiezen,
2 oude vullingen vervangen voor witte en tandsteen verwijderen.
Maar het zat blijkbaar tegen met de kiezen trekken en ze hebben behoorlijk moeten
hechten er was een gat tussen mondholte en neusholte ontstaan. Het liep ook uit tot 100 min.
Ik weet niet eens meer hoe ik thuis gekomen ben en kwam op de bank echt goed bij en alles bloeide en voelde zo "vreemd" en was dus nog verdoofd.
Mijn tong kon ik amper bewegen en mijn lip had blijkbaar boven en onder ergens klem gezeten en mijn mondhoeken waren wat pijnlijk.
Maar gelukkig had ik totaal geen pijn,
Toen vertelde mijn vriend dus dat ze hadden moeten hechten en dat ik 14 dagen niet mocht niesten de neus snuiten/optrekken,
ik kreeg een penicillinekuur voor 5 en neusdruppels die ik 14 dagen moet gebruiken.
en pijnstiller maar die heb ik gelukkig niet nodig gehad.

Op 14 juni ben ik even op controle gegaan, er is nog een beetje tandsteen (wat was blijven zitten) verwijdert dit liet ik bewust doen om zo stap voor stap te kunnen wennen aan het idee dat iemand in mijn mond rommelt terwijl ik bij bewust zijn ben.
En botsplintertje werd weggehaald en ik heb een begroting laten maken voor een frameprothese
Het is beter om het kaakbot 5-6 maanden tot rust te laten komen en dan te gaan happen en plaatsen van de frameprothese
Ik heb dus afgesproken dat ik in januari een afspraak zal maken en krijg dan tevens mijn halfjaarlijkse controle.

Lieve angstige mensen die meelezen op deze site en de stap nog (net) niet hebben durven zetten, probeer al je moed te verzamelen en BEL!!! Eenmaal deze stap gezet lucht het zo op, maakt het je zo sterk, en voel je je zo gelukkig
Het vakkundig personeel in Kerkrade, (van de telefonistes tot aan de tandarts(en) en het gehele team, is zo bijzonder, zo bijzonder lief, begripvol en aardig, ze geven je zon goed en vertrouwd gevoel.
Mijn dank is enorm groot en ik ben zo blij dat jullie bestaan
Iedereen Hartelijk Bedankt voor de goede zorgen
Ik zou uren door kunnen gaan en inmiddels is het een heel verhaal geworden maar praten over deze angst helpt je enorm
Tot in februari durfde ik het woord tandarts nog niet uit te spreken of eraan te denken. Op verjaardagfeestjes zou ik het liefst in het niets oplossen als het gesprek de ronde deed
En nu, nu raak ik niet uitgepraat, nu wil ik deze angst stap voor stap overwinnen en ik hoop dat vele kunnen en zullen volgen

Iedereen die meer wil weten mag me altijd mailen en alles vragen, wil je mijn hele verhaal en reacties lezen neem dan hier een kijkje:
http://www.tandarts.nl/phpBB/viewtopic.php?t=2780
Het onderwerp angst voor de Tandarts heeft me zo aangegrepen en ik merkte dat er zoveel mensen meer zijn die niet durven dat ik besloten heb om zelf een clubje (bij Hetnet waar ik al meerdere andere clubs had) op te starten en zo ook daar leden een luisterend oor te bieden
http://gezondheid.clubs.nl/AngstTandarts
Samen staan we sterk!!!

Groetjes en liefsss Carin

Pagina's:

Angst voor de Tandarts

Reacties

10-10-2004

21-9-2004

16-9-2004

13-9-2004

6-8-2004

1-8-2004

11-7-2004

8-7-2004

8-7-2004

18-6-2004

Amalia Kliniek - Centrum voor Mondzorg